توجه * توجه

سایت در دست بازطراحی است

لطفا صبور باشید

خانه / حوزه موضوعات / نتیجه انتخابات ۲۹اردیبهشت۹۶؛ بیم ها و امیدها

نتیجه انتخابات ۲۹اردیبهشت۹۶؛ بیم ها و امیدها


طلاب انقلابی

پیروان ولایت

۱: خطر ایدئولوژیک شدن دولت و حرکت به سوی طرح موضوعات ساختارشکنانه یکی از چالش برانگیزترین موضوعات پیش روی دولت جدید است.
دولت اعتدال در دور دوم دیگر ناگزیر است به نشان دادن کارآمدی و در صورتی که به هر دلیل در این امر توفیق نیابد٬ مجبور می شود با طرح موضوعات چالش برانگیز٬ از مهلکه مطالبات عمومی بگذرد!

۲: تغییر راهبرد کلان دولت از اقتصاد و اشتغال٬ به آزادی های اجتماعی و تمرکز بر موضوعات  بین المللی بجای امور داخلی٬ راهبرد دیگری است که به نظر می رسد دولت جدید در آینده اتخاذ می کند!

۳: جناب روحانی در دوره دوم در میانه لبه های قیچی قرار خواهد گرفت؛ انتظارات حامیانی که برای سخنان تند او هورا کشیدند و یا شعارهای رادیکال سردادند از یک سو٬ و مطالبات کارجویان و کارخانه داران و نیازمندان از دیگرسو او را تحت فشار خواهد گذاشت! خصوصا که جناب روحانی برای طفره از پاسخگویی نسبت به عملکرد چهارساله٬ به نیازسازی روی آورد و شعارهای تازه سر داد. حالا او مانده است و دو دسته از مطالبات؛ یکی مطالبات واقعی مردم که نوعا اقتصادی است و دیگری نیازهای درجه دوم که جناب روحانی بر آن دامن زده و حالا بار آن هم بر دوش دولتش افتاده است!

۴: در دوره جدید٬ فشارهای بین المللی بیشتر می شود (همانگونه از همین حالا هم نشانه هایش بروز کرده است) و پروژه مذاکره با چالش جدی تر مواجه خواهد شد! در این شرایط دولت دو راه بیشتر نخواهد داشت؛ یا باید بر تحلیل ها و پیش بینی منتقدان (مبنی بر ناکارآمدی مذاکرات در حل مشکلات داخلی) صحه بگذارد که در این صورت برای او یک رسوایی سیاسی به بار می آید٬ و یا اینکه بازهم بر آتش مذاکرات بردمد که در این صورت مجبور است به دادن امتیازهای بی نتیجه بیشتر و وارد شدن در برجام_های جدید که البته حتما با مقاومت حاکمیت و عدم همراهی توده مردم مواجه می شود. زیرا مردم محال است اجازه دهند که بیگانه برای امنیت و فرهنگ و سیاست شان مستقیم یا غیرمستقیم تعیین تکلیف کند!

۵: رخ نمودن شکاف سیاسی آشکار بین اصلاح طلبان و اعتدال گرایان از امور محتمل در آینده است. چه اینکه اصلاحات از یکسو همه سرمایه اجتماعی اش را خرج روحانی کرده است و طبعا از سوی مردم مورد مطالبه گری جدی قرار دارند و طبیعتا نمی خواهند برخلاف منطق فایده/ نتیجه عمل کنند و همه حیثیت سیاسی شان را برای اعتدال گرایان خرج کنند. دوم آنکه اصلاح طلبان بعد از تجربه عبرت آموز ۸۸ و پس از درگذشت مرحوم هاشمی رفسنجانی٬ شدیدا دغدغه بازگشت به ساختار قدرت دارند٬ و لذا نمی توانند و نمی خواهند آینده سیاسی خود را به یک شخص یا جریان سیاسی ناکارآمد و با سرنوشت نامعلوم٬ گره بزنند. از دیگر سو٬ اعتدال گرایان نیز دغدغه اصلی شان باقی ماندن در عرصه و عدم حذف از مناسبات سیاسی و اقتصادی کشور است و لذا برخلاف شعارهای تحول خواهانه٬ کاملا محافظه کارانه بر حفظ وضع موجود متمرکز می شوند (کما اینکه در دولت یازدهم نیز چنین کردند) و ناراحتی و ناامیدی هرچه بیشتر پیاده نظام اصلاحات را فراهم می آورند. و اینهمه نتیجه ای جز شکاف و در نهایت عبور از روحانی نخواهد داشت!
چنان که در مجلس جدید نیز این شکاف و دوگانگی رخ نموده است.

۶: منتقدان دولت دوزادهم در همه چهارسال آینده٬ دست بالا را خواهند داشت؛ از یک سو پشتوانه رای ۱۶میلیونی خود (کمی کمتر از آرای روحانی در دور اول) را مدام به رخ می کشند و بر آن تکیه می کنند و از دیگر سو بدون آنکه مسئولیتی در قبال کاستی ها و نابه سامانی های خصوصا اقتصادی داشته باشند٬ به پویش مطالبه گری عمومی و نقد عملکرد دولتمردان می پردازند. همچنین منتقدان در این دوره بر خلاف اعتدال گرایان و اصلاح طلبان (که در گردونه سیاست و قدرت مشغول اند و همه انرژی شان مصروف این راه است)٬ به نقد عملکرد خود می پردازند٬ ساختارهای سیاسی و بدنه اجتماعی شان را بازسازی می کنند٬ برای دوره بعدی برنامه و مدیر دست و پا می کنند. و اگر چنین شود٬ سال ۱۴۰۰ را می توان سال اعتلای جریان انقلابی و افول جریان غربگرا دانست.


  • حسن شهیدانی

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.