توجه * توجه

سایت در دست بازطراحی است

لطفا صبور باشید

خانه / حوزه موضوعات / سیاست / منبرهای بی روح، هیئت های سکولار

منبرهای بی روح، هیئت های سکولار


منبرهای بی روح، هیئت های سکولار«هیئتها نمیتوانند سکولار باشند؛ هیئتِ امام حسینِ سکولار ما نداریم! هرکس علاقه‌‌مند به امام حسین است، یعنی علاقه‌‌مند به اسلام سیاسی است، اسلام مجاهد است، اسلام مقاتله است، اسلام خون دادن است، اسلام جان دادن است؛ معنای اعتقاد به امام حسین این است. اینکه آدم در یک مجلس روضه یا هیئت عزاداری مراقب باشد که نبادا وارد مباحث اسلام سیاسی بشود، این غلط است. البتّه معنای این حرف این نیست که هر حادثه‌‌ی سیاسی در کشور اتّفاق میافتد، ما باید حتماً در مجلس روضه آن را با یک گرایش خاصّی – حالا یا این طرف، یا آن طرف – بیان کنیم و احیاناً با یک چیزهایی هم همراه باشد؛ نه، امّا فکر انقلاب، فکر اسلام، خطّ مبارکی که امام (رضوان الله علیه) در این مملکت ترسیم کردند و باقی گذاشتند، اینها بایستی در مجموعه‌‌ها و مانند اینها حضور داشته باشد.»[۱]

جملات بالا از ناب ترین و دقیق ترین سخنان رهبر حکیم انقلاب درباره تبیین رسالت هیئت های مذهبی است و هیچ گونه ایرادی هم به آن وارد نیست اما حیف که  به جز تعداد اندکی از هیئت های مذهبی  بقیه این حرف ها را نشنیده و نادیده می گیرند و زمینه تحریف در مجالس عزاداری را فراهم می کنند.

مهم نیست که چه کسی و چه جریانی در این کشور سعی در دور کردن فضای هیئات از سیاست دارند بلکه آن چه قابل اهمیت است نقش ساختاری صاحبان هیئت ها و سخنرانان و مداحان اهل بیت علیهم السلام در این مورد است و باید گفت سه گروه خواسته یا ناخواسته زمینه را برای اظهار نظرهای غیر منطقی برخی افراد و جریان ها فراهم می کنند و باعث می شوند تا عده ای هوای سکولاریزه کردن مجالس عزاداری را در سر بپرورانند و در گوشه و کنار اظهار موضع نمایند.

البته باید گفت که منبرها و مرثیه  های عاری از سیاست در طول سالیان متمادی موجب شده است تا تعداد قابل توجهی از مردم به این باور برسند که لابد هویت هیئت و منبر و مرثیه خوانی همین است و به مرور زمان با این سبک ، انس نا شایستی پیدا کرده اند و بنابر این به محض شنیدن کلمه ای درباره سیاست که از دهان یک منبری یا مرثیه خوان خارج شود برنمی تابند و خرده می گیرند که منبر و مرثیه جای سیاست نیست.

به نظر می رسد در یک تقسیم بندی، سه گروه در این مورد تقصیر دارند و باید به طور جدی درباره آن اندیشید و راه چاره ای پیدا کرد.

۱- گروه اول هیئت های مذهبی و بانیان مجالس عزاداری سالار شهیدان علیه السلام هستند که اغلب سعی دارند مجالس را از عنصر مهم سیاست دینی تهی نمایند و به قول خودشان مجالس را خالی از حاشیه می خواهند و بیان رویدادهای کربلا را برای اشک و سینه زدن و بس و لااقل برای خود بنده اتفاق افتاده است که برخی مسؤلین و هماهنگ کننده های هیئت ها که بعضی شان هیچ گونه سواد دینی نیز ندارند خواهان عدم طرح مسائل سیاسی در منابر هستند که البته با پاسخ منفی نیز رو به رو شده اند.

 ۲- گروه دوم هیئت های مذهبی هستند که در حیطه اصحاب جبهه انقلاب قرار می گیرند ولی با نهایت تأسف و تألم به دلیل عدم تشخیص همه ظرفیت های هیئات مذهبی سیاستشان جلوه نمی کند و رنگ باخته است که این گروه نیز نتیجه ای که در جامعه به بار می آورند چیزی تقریبا شبیه به محصول گروه اول است.

۳- گروه سوم که به نظر بنده مقصر هستند و از یک نظر باید در صدر لیست قرار می گرفتند و تقصیرشان نیز در این زمینه هزاران بار بیشتر از دو گروه دیگر است عمامه به سرهایی هستند که باز به چند قسمت قابل تقسیم می باشند:

 الف) عمامه به سرها و سخنرانانی که اساسا هیچ فهمی از سیاست ندارند و با خیال راحت بر فراز منابر قصه و داستان سرایی می کنند و از بالا به پایین سرازیر می شوند. این دسته البته مقصر هستند ولی تقریبا نمی توان توقعی نیز از آن ها داشت.

 ب) دسته دوم از عمامه به سرها آن کسانی هستند که اتفاقا خوب می دانند و می فهمند که در اطرافشان چه می گذرد اما به دلایل مختلفی که ناچار به برشمردنشان هستم شانه از بار سنگین مسؤلیت خالی کرده و می کنند. دلیل اول ترس است٬ ترس از واکنش ها و عتاب و خطاب های مخاطبین و پا منبری های و احیانا ترس از بانی و سایر عوامل ترس افزا.

دلیل دوم که مهم تر و البته خطرناک تر است و شاید بتوان ادعا کرد محور اصلی همه مقصرهای این جریان همین مورد است ٬عبارت است از این که برخی عمامه به سرها به خیال واهی خود چنین می پندارند که با سکوتشان و عبور کردنشان از کنار وقایع و مسائل روز و سوق دادن مردم به سمت موضوعات به ظاهر جذاب ولی بی خاصیت وظیفه خود را انجام می دهند و احیانا در سخنان خود مردم را به سمت وادی عرفان و بیان خاطرات عرفا و چیزهایی که دردی از حالشان دوا نمی کند نیز می برند و خود نیز ژست عارفانه می گیرند تا مردم بگویند فلانی عارف مسلک است و او را با سیاست کاری نیست و اعتراضی بر او نباید نمود.

خیانتی که این دسته از به ظاهر عالمان دینی انجام می دهند میلیون ها برابر بیشتر از خیانت دشمنان قسم خورده این نظام است. وقتی کسی بر فراز منابر قرار می گیرد باید بداند و بفهمد که اگر نبود حرکت انقلابی امام راحل (رضوان الله تعالی علیه) و مجاهدت های بی حد و حصر پیر فرزانه جماران و اگر نبود خون های پاک فرزندان عزیز این ملت و هم چنین اگر نبود رهبری حکیمانه حضرت امام سید علی خامنه ای (مد ظله العالی) که در تداوم حرکت خمینی کبیر است ٬هرگز جای آن ها بر بالای منابر نبود و اساسا خبری از اسلام حقیقی نبود و امنیت و آرامشی برای برپایی مجالس عزای اهل بیت و سالار شهیدان وجود نداشت.

امیدوارم به مرور زمان شاهد تحولی اساسی در هیئت های مذهبی باشیم و فضا به گونه ای رقم بخورد که مانع از خیال پردازی برخی افراد بشود و عده ای به جای اظهار نظر در مسائلی که به آن ها ارتباطی ندارد و تخصصی در موردش ندارند به کار خودشان مشغول باشند و فضای جامعه را ملتهب نسازند.

نسأل الله منازل الشهداء


  • حجت الاسلام محمدهادی سمتی
  1. بیانات رهبر فرزانه  انقلاب  در دیدار اعضای ستاد مرکزی هیئت رزمندگان اسلام – ۲۰/۰۸/۱۳۹۲

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.